باز هم اینجا... خانه ی من... خانه ی دیرینه ام که تنها غمخوارم بوده است... راستش دوست ندارم همیشه غمگین بنویسم. دوست ندارم فقط از درد ها بنویسم در حالی که اطرافم پر است از اتفاق های خوب .اما باید نوشت... از غم ها ... تا شاید وقتی گاه گاهی به ورق های زندگی ام گذری داشتم از یاد نبرم روزهایم را... غمگین...

بوی رفتن میدهم ....

نشسته ای؟! بایست... به سمت آینه برو... به خودت نگاه کن... خوب نگاه کن... بزرگ شده ای! قد کشیده ای! تو بیست ساله میشوی و دهه ی جدیدی از زندگی ات شروع خواهد شد به یادت هست؟ وقتی را که شش ساله بودی.... با چادر سفید کوچکت به نماز می ایستادی و فقط دعا میکردی که زودتر بزرگ شوی... نمیدانی زود گذشت یا نه......

بیست سالگی ام توام بود با اتفاق های جدید و خوب... زندگی پیش میرود... میبینی هم بازی کودکی ات ، همراه همیشگی اذیت هایت... عروس میشود... خانم شده است... بله گفتنش زیباست و کمی دردناک -برایم- خواهر بزرگت که عروس شود فاتحه ات خوانده است.... یک غریبه می آید و از تو میگیرد ، هم بازی کودکی ات را! اما خوب ا...

بلاتکلیفی کشنده ترین حس دنیاست... کاش میشد چشمامو ببندم و چند سال از زندگیمو رد کنم.... از موقعیت الانم متنفرم ... خدایا یا منو به گذشته برگردون تا اشتباهاتمو جبران کنم یا حسابی منو ببر به آینده خدایا من اینجا گیر کرده ام